นาน น๊านน จะได้เจอเพื่อนแบบพร้อมหน้าพร้อมตาซักทีจริง ๆ ก็ไม่ครบหรอก แต่หลัก ๆ ก็มีกันอยู่เท่านี้แหละ เมื่อวานนี้ก็เลยนัดไปกินอิสานมื้อแซ่บกันที่ร้านข้างถนนแถวตึกช้างตามคำเชิญชวนของดาว ดาวกับมีนไปก่อน เราตามไปสมทบทีหลัง แรก ๆ อ่ะไปก่อนนะ แต่ต้องรอสาวๆ นานเลยชิล ๆ มั่งเลย 555+ (แอบนิสัยไม่ดี) พอไปถึงก็กินกั๊นนแบบตายอดตายอยาก กินไปคุยไป กินก็กินไม่ทัน คุยก็คุยไม่ทัน กินเสร็จทั้งแน่นท้องทั้งเจ็บคอ ตาม Style ของคนช่างพูดช่างกินอย่างพวกเรา ประจวบกับไม่เจอกันมาก็ระยะนึงแล้ว ก็ต้องอัพเดทกันหน่อย

หลังจากนั้น พวกเราก็เลยเดินไป shopping กันต่อที่ตลาดนัดหน้า Major จริง ๆ แล้วกะไปเดินเป็นเพื่อนเฉยๆ ถือเป็นการชำระบาปที่เพิ่งกินไปเมื่อกี้ให้หมดไป แต่สุดท้ายก็ได้เสื้อมา 2 ตัวตัวละ100 ไว้ใส่ชิล ๆ ไปวังเวียงพอดี ตุ๊กตาหนูผีอีก 1 ตัวน่ารักมาก 555 ตอนแรกว่าจะซื้อให้เจ้านาย แต่คิดไปคิดมาเก็บไว้เองดีกว่า ดีจริง ๆ ผู้หญิงได้ปลอกใส่โทรศัพท์ ผู้ชายได้ตุ๊กตา แล้วก็ได้แก้วใส่เทียนอุดหนุนพี่แว่นที่นั่งมองด้วยสายตาที่ทำเอาเราต้องแวะไปซื้อมาอีก 1 ใบสวยดี

นี่เป็นเหตุการณ์คร่าว ๆ ที่ถ้าเล่าผ่าน ๆ ก็เป็นแค่เรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นในทุก ๆวันของทุกคนแต่สำหรับเราแล้วมันเป็นความสุขใจที่อยู่ข้างใน และมีความประทับใจที่เกิดขึ้นนึกถึงสมัยที่เป็นเพื่อนกันตอนมัธยม ที่เคยเหม็นหน้าแอบเกลียด หรือแอบรำคาญ ทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นสมัยเรียนเมื่อ6ปีที่แล้ว ตอนนี้มันกลายเป็นความรักไปแล้ว 55 เพื่อน..กูรักมึงว่ะ

 แต่ไม่นานเรื่องที่เราคิดไว้ก็เป็นจริง ตอนที่เดินไปเข้าห้องน้ำที่ Major มีผู้ชายคนนึง ยืนอยู่หน้าห้องน้ำ เรามองด้วยความฉงน แต่ก็ไม่ได้อะไร ได้แต่แอบคิดว่าเค้าต้องใช่แน่ ๆ แต่ก็ไหน ๆ เค้าก็เดินไปกับแฟนสาวของเค้าละ เราก็เลยไม่ได้อยากรู้อะไรเพิ่ม ได้แต่คิดเองอยู่ในใจว่าเค้าต้องใช่แน่ๆ ภาวนาให้เจอเค้าอีกครั้งนึง เพื่อเราจะได้ดูเค้าชัดๆ อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ และแล้วก็เจออีกที่ทีตลาด เราเรียกให้มีนกับดาวช่วยกันดู ว่าผู้ชายคนนั้นใช่มั้ย ปรากฏว่าใช่จริง ๆ ด้วย พี่เจมส์นี่เอง พี่เจมส์เป็นแฟนเก่าของเพื่อนที่เราสนิทที่สุดคนนึง เมื่อสมัยเรียนม.ปลาย เรียนเสร็จเมื่อไหร่ต้องได้กระโดดขึ้นรถพี่เจมส์ไปนู่นมานี่กันอยู่เรื่อยๆ แอบดีใจที่พี่เค้าก็จำเราได้แล้วก็ได้เจออีกครั้ง พี่เจมส์ถามว่า ไม่ได้เป็นดีเจแล้วเหรอ เราก็ตอบไปด้วยความหดหู่ใจทุกครั้งที่มีคนมาถามคำถามนี้ว่า “ใช่ ครับ”  แต่คำที่พี่เค้าพูดต่อจากนั้น ทำเอาน้ำตาเราตกในเลย “พี่ฟังเราตลอดแหละ เพราะพี่ชอบฟังคลื่นนั้นอยู่แล้ว ฟังจนเราไม่ได้จัดเลย” ช่วงนั้นฟังแล้วก็ได้แต่ถอนใจอย่างผ่อนคลาย มีความสบายใจที่เป็นความสุขเล็ก ๆ เกิดขึ้นในใจที่อย่างน้อยความรู้สึกนี้ก็กลับมาอีกครั้งนึง ความรู้สึกที่มีคนฟังเราติดตามเรา และถามถึงเรา มันมีความสุขจริง ๆ ถึงแม้ว่า วันนี้มันจะเป็นไปไม่ได้แล้ว แต่ความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นในวันนั้นมันก็ยังคงทำให้ผมมีความสุขได้จนถึง ณ ตอนนี้ไม่ว่ามันจะฟังแล้วสลดใจในตัวเราเองแค่ไหนก็ตาม.....