OAT's Day Play My Life!

นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ความรู้สึกนั้นมันหายไปจากความทรงจำของเรา

 

มารู้สึกตัวอีกที ตอนที่กำลังอยุ่ในช่วงที่เอะใจได้ว่า นี่กูเป็นบ้าอะไรเนี่ย

 

ทำไมกูต้องทำอะไรแบบนั้น ให้ตัวเองดูแย่แบบนี้ด้วย ทำไมต้องทำแบบนั้น

 

เค้าคนนั้นไปไหนแล้วนะ ทำไมเค้าทิ้งให้เราต้องเหงาอยู่เสมอ เราจะคิดถึงเค้าคนเดียวเหรอ

 

จะมีอารมณ์ไหนที่เค้าคิดถึงเรา เหมือนเราที่มีเค้าอยู่เสมอ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตามมั่งมั้ยน้า

 

เป็นแบบนี้อีกแล้ว .......

 

เอาใหม่แล้วกันนะ หลังจากนี้ไป ก็คงต้องรักตัวเองให้มากขึ้น เวลาที่เราอยากทำอะไร เราจะก็ทำ

ไม่ได้จะไม่รักนะ รัก แต่ จะรักตัวเองแล้วด้วยแหละ

 

 

 

 

 

นาน น๊านน จะได้เจอเพื่อนแบบพร้อมหน้าพร้อมตาซักทีจริง ๆ ก็ไม่ครบหรอก แต่หลัก ๆ ก็มีกันอยู่เท่านี้แหละ เมื่อวานนี้ก็เลยนัดไปกินอิสานมื้อแซ่บกันที่ร้านข้างถนนแถวตึกช้างตามคำเชิญชวนของดาว ดาวกับมีนไปก่อน เราตามไปสมทบทีหลัง แรก ๆ อ่ะไปก่อนนะ แต่ต้องรอสาวๆ นานเลยชิล ๆ มั่งเลย 555+ (แอบนิสัยไม่ดี) พอไปถึงก็กินกั๊นนแบบตายอดตายอยาก กินไปคุยไป กินก็กินไม่ทัน คุยก็คุยไม่ทัน กินเสร็จทั้งแน่นท้องทั้งเจ็บคอ ตาม Style ของคนช่างพูดช่างกินอย่างพวกเรา ประจวบกับไม่เจอกันมาก็ระยะนึงแล้ว ก็ต้องอัพเดทกันหน่อย

 

หลังจากนั้น พวกเราก็เลยเดินไป shopping กันต่อที่ตลาดนัดหน้า Major จริง ๆ แล้วกะไปเดินเป็นเพื่อนเฉยๆ ถือเป็นการชำระบาปที่เพิ่งกินไปเมื่อกี้ให้หมดไป แต่สุดท้ายก็ได้เสื้อมา 2 ตัวตัวละ100 ไว้ใส่ชิล ๆ ไปวังเวียงพอดี ตุ๊กตาหนูผีอีก 1 ตัวน่ารักมาก 555 ตอนแรกว่าจะซื้อให้เจ้านาย แต่คิดไปคิดมาเก็บไว้เองดีกว่า ดีจริง ๆ ผู้หญิงได้ปลอกใส่โทรศัพท์ ผู้ชายได้ตุ๊กตา แล้วก็ได้แก้วใส่เทียนอุดหนุนพี่แว่นที่นั่งมองด้วยสายตาที่ทำเอาเราต้องแวะไปซื้อมาอีก 1 ใบสวยดี

นี่เป็นเหตุการณ์คร่าว ๆ ที่ถ้าเล่าผ่าน ๆ ก็เป็นแค่เรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นในทุก ๆวันของทุกคนแต่สำหรับเราแล้วมันเป็นความสุขใจที่อยู่ข้างใน และมีความประทับใจที่เกิดขึ้นนึกถึงสมัยที่เป็นเพื่อนกันตอนมัธยม ที่เคยเหม็นหน้าแอบเกลียด หรือแอบรำคาญ ทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นสมัยเรียนเมื่อ6ปีที่แล้ว ตอนนี้มันกลายเป็นความรักไปแล้ว 55 เพื่อน..กูรักมึงว่ะ

 แต่ไม่นานเรื่องที่เราคิดไว้ก็เป็นจริง ตอนที่เดินไปเข้าห้องน้ำที่ Major มีผู้ชายคนนึง ยืนอยู่หน้าห้องน้ำ เรามองด้วยความฉงน แต่ก็ไม่ได้อะไร ได้แต่แอบคิดว่าเค้าต้องใช่แน่ ๆ แต่ก็ไหน ๆ เค้าก็เดินไปกับแฟนสาวของเค้าละ เราก็เลยไม่ได้อยากรู้อะไรเพิ่ม ได้แต่คิดเองอยู่ในใจว่าเค้าต้องใช่แน่ๆ ภาวนาให้เจอเค้าอีกครั้งนึง เพื่อเราจะได้ดูเค้าชัดๆ อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ และแล้วก็เจออีกที่ทีตลาด เราเรียกให้มีนกับดาวช่วยกันดู ว่าผู้ชายคนนั้นใช่มั้ย ปรากฏว่าใช่จริง ๆ ด้วย พี่เจมส์นี่เอง พี่เจมส์เป็นแฟนเก่าของเพื่อนที่เราสนิทที่สุดคนนึง เมื่อสมัยเรียนม.ปลาย เรียนเสร็จเมื่อไหร่ต้องได้กระโดดขึ้นรถพี่เจมส์ไปนู่นมานี่กันอยู่เรื่อยๆ แอบดีใจที่พี่เค้าก็จำเราได้แล้วก็ได้เจออีกครั้ง พี่เจมส์ถามว่า ไม่ได้เป็นดีเจแล้วเหรอ เราก็ตอบไปด้วยความหดหู่ใจทุกครั้งที่มีคนมาถามคำถามนี้ว่า “ใช่ ครับ”  แต่คำที่พี่เค้าพูดต่อจากนั้น ทำเอาน้ำตาเราตกในเลย “พี่ฟังเราตลอดแหละ เพราะพี่ชอบฟังคลื่นนั้นอยู่แล้ว ฟังจนเราไม่ได้จัดเลย” ช่วงนั้นฟังแล้วก็ได้แต่ถอนใจอย่างผ่อนคลาย มีความสบายใจที่เป็นความสุขเล็ก ๆ เกิดขึ้นในใจที่อย่างน้อยความรู้สึกนี้ก็กลับมาอีกครั้งนึง ความรู้สึกที่มีคนฟังเราติดตามเรา และถามถึงเรา มันมีความสุขจริง ๆ ถึงแม้ว่า วันนี้มันจะเป็นไปไม่ได้แล้ว แต่ความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นในวันนั้นมันก็ยังคงทำให้ผมมีความสุขได้จนถึง ณ ตอนนี้ไม่ว่ามันจะฟังแล้วสลดใจในตัวเราเองแค่ไหนก็ตาม.....